مراقبت های پزشکی و بالینی

بیماری رفع فشار (DCS)

یک کاربرد بالینی تثبیت شده از HBOT، که به طور گسترده برای درمان بیماری رفع فشار در آسیب‌های مربوط به غواصی استفاده می‌شود، و به کاهش تشکیل حباب نیتروژن و عوارض مرتبط کمک می‌کند.

مراقبت از زخم و بازیابی بافت

اکسیژن درمانی هیپرباریک به طور گسترده برای ترمیم زخم، از جمله زخم پای دیابتی، زخم‌های{0}درحال بهبودی، پیوندها و فلپ‌های آسیب‌دیده، و درمان‌های سوختگی انتخاب شده استفاده می‌شود.

بیماری های عصبی (به عنوان مثال اوتیسم)

HBOT در محیط های بالینی و تحقیقاتی به عنوان یک درمان حمایتی برای برخی از شرایط عصبی و رشدی، از جمله اختلالات طیف اوتیسم، مورد بررسی قرار گرفته است.

ضربه مغزی / آسیب تروماتیک خفیف مغزی (mTBI)

HBOT ممکن است از بهبودی در موارد پس از{0}} ضربه مغزی و آسیب مغزی خفیف با بهبود اکسیژن رسانی به مناطق آسیب دیده مغز پشتیبانی کند.

آسیب مغزی تروماتیک (TBI)

اکسیژن درمانی هیپرباریک برای آسیب تروماتیک مغز ممکن است به عنوان یک درمان کمکی برای حمایت از اکسیژن رسانی به بافت های آسیب دیده مغز و کمک به برنامه های بهبودی عصبی استفاده شود.

بهبود سکته مغزی

HBOT برای بهبود سکته مغزی در برنامه های توانبخشی انتخاب شده برای حمایت از اکسیژن رسانی بافت مغز و بازیابی عملکردی تحت نظارت پزشکی استفاده می شود.

مسمومیت با مونوکسید کربن

یک نشانه اضطراری شناخته شده، اکسیژن درمانی هایپرباریک برای مسمومیت با مونوکسید کربن به تسریع حذف CO و بازگرداندن اکسیژن رسانی به اندام های حیاتی کمک می کند.

مراقبت های مربوط به اورژانس و غواصی{0}

در تنظیمات پزشکی اورژانسی برای شرایطی مانند آمبولی هوا یا گاز، بیماری رفع فشار، و عوارض مربوط به هیپوکسی حاد- استفاده می‌شود.

محفظه هایپرباریک تک مکان (اکسیژن- تحت فشار)

• درمان بیمار مجرد
• تحت فشار با 100٪ اکسیژن
• عملکرد آسان و نیاز به نصب کمتر

محفظه هایپرباریک چند مکان (هوا{0}} تحت فشار)

• چندین بیمار را به طور همزمان درمان کنید
• تحت فشار هوا، اکسیژن از طریق ماسک تحویل داده می شود
• مناسب برای شرایط حاد و بحرانی

افزایش فشار اتمسفر

در طول HBOT، بیماران در یک محفظه تحت فشار قرار می گیرند که در آن فشار اتمسفر بالاتر از سطح نرمال افزایش می یابد. این به ریه ها اجازه می دهد تا با هر نفس اکسیژن بیشتری جذب کنند.

انحلال اکسیژن تقویت شده

تحت فشار بالاتر، اکسیژن مستقیماً در پلاسمای خون حل می شود، نه فقط در گلبول های قرمز. این باعث می شود اکسیژن به مناطقی با جریان خون کاهش یافته یا گردش خون آسیب دیده برسد.

اثرات سطح سلولی و بافتی{0}

افزایش دسترسی به اکسیژن از چندین فرآیند بیولوژیکی پشتیبانی می کند، از جمله:

• تحریک تشکیل عروق خونی جدید (رگ زایی)
• افزایش فعالیت گلبول های سفید خون
• کاهش التهاب و تورم بافت

نتایج بالینی بهبود یافته

این اثرات فیزیولوژیکی به بهبود سریعتر زخم، بهبود کنترل عفونت و بهبودی بهتر در شرایط پزشکی حاد و مزمن کمک می کند.